კიდევ ერთი ღამე დააკლდა და ჩემი გული ისევ სიბნელისკენ მიდის. ვერ ვხვდები თუ რა არის ეს სიბნელე. შეიძლება მონატრებაც იყოს. მონატრება იმ მზიანი დღეებისა სადაც ყველა იღიმის, ყველას უხარია და უყვარს. სადაც არ არსებობს სიძულვილი. სადაც ყველა ტოლია. დიდი თუ პატარა, მაგრამ ეს ხომ ჩემს მიერ შექმნილი სამყაროა, სადაც მე ჩემი ფანტაზიებით ვცხოვრობ. როდესაც ვუბრუნდები რეალობას და ვშორდები ფანტაზიებს, ვრჩებით მხოლოდ მე და ღამე... როდესაც ავიღებ ასანთს და დავარტყავ ღრმა ნაფასს, სიგარეტის კვამლში ვახვევ ჩემს ფიქრებს, ჩემს შექმნილ სამყაროს, გულის ნატეხებსა და ნახატებს. კი ხატვაც შემიძლია, ოღონდ წარმოსახვაში. იცით... მგონი ვიპოვე პასუხი... ეს სიყვარულია და სიყვარულის შიში, რომელიც სულ ახლახან გამიჩნდა და მაგიჟებს. სიყვარულმა, რომელმაც ბრმას თვალები გამახელინა და ფრენა მასწავლა. კი დავფრინავ, გრძნობებში დავფრინავ... სიყვარულმა, რომელმაც ჩამისახა იმედის ნაპერწკალი, ნაპერწკალი რომელიც ხანძრად მექცევა და მწვავს. მწვავს, ოღონდ სასიამოვნოდ. სიყვარულმა, რომელმაც დამანახა უსულო საგნებში სიცოცხლე. გამიჩინა გრძნობა, რომელიც მეუფლება ყოველი ღამის დასასრულსა და ახალი ნაცრისფერი დღის დასაწყისში და მაფიქრებინებს, თუ რა ლამაზია ეს ცხოვრება და რა ლამაზი ხარ შენ......
2 comments:
საღოლ პერკინ!)))
dzaaaan momwooons
Post a Comment
ადმინისტრაცია გთხოვთ, გაიაროთ რეგისტრაცია და ისე დაწეროთ კომენტარი!